Er was eens een man die het niet laten kon om zichzelf te testen. Hij wilde zien waar zijn fysieke en mentale grenzen lagen. Hij koos ervoor om het South West Coast Path te lopen in Engeland. Het pad maakte het hem niet gemakkelijk, maar daar was hij ook niet naar op zoek. Hij had nu eenmaal de droom om de Engelse zuidkust af te lopen, in zijn uppie, het liefst zo basic mogelijk. Er kwamen uitdagingen op zijn pad en hij leerde een aantal belangrijke lessen.

Als mij de vraag zou worden gesteld, "Mars, je voetreis is een aaneenschakeling van prachtige uitzichten maar doe je eigenlijk ook bijzondere inzichten op?", dan kan ik daar volmondig ja tegen zeggen. Ik heb natuurlijk de nodige tijd met mijzelf gehad, genoeg tijd om te reflecteren. Een korte maar gezoute analyse.

Ik kom ze aan deze zuidkust regelmatig tegen, de 'caravan & camping parks'. Het zijn enorme vakantieverblijven die opgezet zijn vanuit de gedachte 'hoe meer caravans, hoe beter'. Dat betekent een bonte verzameling van dicht op elkaar geplaatste stacaravans met zicht op zee, privacy is van minder belang. Voeg daarbij nog wat faciliteiten als een zwembad, speeltuin, veldje voor campers & losse caravans, supermarktje en een 'fish & chips' foodcourt, en je bent klaar. De Britten

"Zeg Mars, hoe vind jij nu je weg daar aan dat Zoutpad?" Van nature ben ik behept met een goed ontwikkeld richtingsgevoel. Dat helpt natuurlijk om op het goede moment de juiste keuzes te maken. Het regeltje 'de oceaan altijd aan je rechterhand houden' gaat niet altijd op. Het pad draait en keert bij de vele beklimmingen en de zee is soms niet te zien of te horen. Dan komt het aan op 'natural navigation' als je niet afhankelijk wil zijn van electronische hulpmiddelen.

Engeland, daar regent het toch heel vaak? Nou vergeet het maar. Na 3 weken lopen weet ik het zeker. De klimaatverandering gaat niet voorbij aan de Britse eilanden. Ik moet het doen met 2 buitjes: eentje 's nachts/'s ochtends en een miezergevalletje onderweg. Regenpak in rugzak heb ik nog niet nodig gehad. De autochtonen klagen steen en been: nog nooit is het in juli zo warm geweest. In Londen en omgeving is het nog erger: daar is de 37 graden aangetikt.

Britten zijn trots op hun vaderland. Overal wappert de Union Jack (Britse vlag) als teken van patriottisme. Of het nou komt door het roem(be)ruchte verleden, het Britse koningshuis of een gezonde vorm van trots op hun manier van leven, de inwoners zijn 'proud to be British'. Dat wordt getoond met vlaggen en gejuich voor Harry en zijn teammaten. Zelfs in de supermarkt staat bij de Cheddar '100% British product' en ligt die kaas op ooghoogte en de Gouda cheese eronder.

Het Zoutpad kent nogal wat niet natuurlijke hindernissen. Zo zijn er over de totale lengte van 1014 km maar liefst 230 'bridges', 436 'stiles' en 880 'gates'. Elke hindernis heeft zo zijn functie, charme en challenge.

Het South West Coast Path (SWCP) wordt in Engelse vaktermen aangeduid als 'a trail of outstanding beauty'. Waaruit bestaat die exceptionele schoonheid dan? Aan de ene kant de immer inspirerende oceaankust: ruig & soms lieflijk, hoge kliffen & zandstranden, onbewoond & met authentieke (vissers)dorpjes. Aan de andere kant kent het pad zelf een variatie aan vegetatie en bodembedekking. De geologie ligt hier aan de oppervlakte: van graniet, kalk & zandsteen tot basalt, de oceaan

Met de nodige weemoed neem ik bij Lizard Point afscheid van mijn kids. Een natuurfotograaf met een enorme lens staat haarscherpe plaatjes te schieten van de daar bivakkerende 'seals' op dit meest zuidelijke puntje van het Engelse vasteland. Als een 'navy seal' ga ik 'on my own' verder met (voor het eerst) volle bepakking.

Een betere start van mijn Zoutpad avontuur dan met mijn 4 volwassen kids 3 dagen oplopen is niet mogelijk. De eerste 2 etappes zijn uitdagend, dat klinkt anders dan de kwalificatie 'zwaar'. De afstand is te doen (20 en 24 km), de warmte ( ja ook hier) en met name de hoogtemeters zorgen voor de 'challenge'.

Aan het just-in-time-management en kantje-boord-vakantiemomenten van de familie Van K's kan een nieuw hoofdstuk worden toegevoegd. Het lijkt zo simpel: carpoolen met de kids naar Düsseldorf Flughafen, vroeg (06.40u) vluchtje naar Newquay in Cornwall, huurauto afhalen, kort ritje naar St. Michael's Mount. En dan los op het Zoutpad! Wat kan er misgaan?

Hoe bereid je je voor op een monstertocht zoals het Zoutpad als werk en sociale leven al de nodige aandacht vereisen?

Je hebt van die plekken die naar meer smaken. Al bij ons eerste bezoek in 2019 benam Cornwall lief en mij de adem. De kilometers die ik proefde van het Zoutpad waren het zaadje om te mijmeren het pad helemaal te gaan lopen.