Deception mode

“De cursus omgaan met teleurstellingen gaat wederom niet door", is de titel van een boek van Herman Finkers. Je kunt er maar beter om lachen want het aan den lijve ondergaan is minder komisch. Op donderdag 14 mei reizen lief en ik, in het kader van de jaarlijkse Godinnenreis, samen met ons geweldige team en 8 deelnemers naar de Bodmin Moor in Cornwall, een zompig moerasgebied. Het is onze 5^e krachtreis en voor dit eerste lustrum pakken we flink uit: voor het eerst verblijven we bij het magische Cabilla, een nature retreat midden in een ‘temperate rainforest’, een oeroud vochtig eikenbos. Het plan is om op de laatste dag de groep te verlaten en door te reizen naar Minehead voor de aanvang van mijn SWCP avontuur. Zover komt het niet.

Op dinsdag 19 mei, middenin de Godinnenreis, komt 'mijn' RvC met een boodschap die hard binnenkomt: zij verzoeken mij terug te keren en mijn werkzaamheden te hervatten vanwege het plotsklaps uitvallen van een naaste & geliefde collega. Daar sta je dan, 3 dagen voor de kick-off, rugzak klaar, vol energie & ontiegelijk veel zin. Een mix van teleurstelling, ongeloof en boosheid maakt zich van mij meester. En een gevoel van verantwoordelijkheid. Niemand is groter dan de organisatie die hij of zij dient maar blijkbaar heeft het lot bepaald dat mijn werkgever mij nu nodig heeft. Bovendien ben ik aangedaan door de gezondheidstoestand van mijn collega, daar heb ik zeer mee van doen.

Als je zo’n boodschap te verwerken krijgt is er niets dragelijker dan die te mogen ontvangen in de nabijheid van 12 dames. Hun medeleven, troost en steun zorgen voor een zachtere landing. We zitten midden in een prachtige reis met een fantastische groep vrouwen, “The show must go on.” De laatste 2 dagen van de Godinnenreis verblijven we in Glastonbury, de meest spirituele & mythologische stad van Engeland, ook bekend van zijn jaarlijkse muziekfestival. Na 6 dagen bewolking en regen breekt in Glastonbury de zon door. Het ‘mafkezen’ gehalte in het centrum is weer hoog en de omgeving doet zijn best om mijn zinnen te verzetten. Op de dag dat mijn Zoutpad tocht zou beginnen, rijd ik veilig en wel een busje met 8 tevreden vrouwen terug naar Limburg. "Van uitstel komt geen afstel" houd ik mijzelf voor.

Na terugkeer ga ik meteen aan de slag om een noodplan te maken. Het voelt nog steeds alsof het werk-technisch mogelijk zou moeten zijn om 9 weken weg te blijven, temeer daar de andere collega’s de helpende handen toesteken. De RvC denkt daar anders over; ik kon ze niet overtuigen. Ontslag nemen is geen optie (ik houd te veel van mijn werk) dus uiteindelijk wordt het 4 weken Zoutpad vanaf 20 juni. De hele route gaat het niet worden en dat is een bittere pil. De halve waarschijnlijk ook niet, da’s schier onmogelijk. Tevreden zijn met wat wel mogelijk is, dat hoop ik te gaan ervaren. Ik mag aan mijn tocht beginnen met het beste gezelschap dat er is: mijn 4 kids lopen de eerste 3 dagen mee. Duwtje in de rug voor papa. Startpunt St. Michael’s Mount, natte schoenen verzekerd!

Quote van de dag:

"Wachten is een levenshouding. Hard nodig in een wereld die snelt. In die versnelling is wachten een daad. Geen passiviteit, maar een bewuste vorm van bedachtzaamheid, geduldig nadenken en hoop hebben."

Dirk de Wachter - Wachten, een levenshouding