What's in it for me?

Als mij de vraag zou worden gesteld, "Mars, je voetreis is een aaneenschakeling van prachtige uitzichten maar doe je eigenlijk ook bijzondere inzichten op?", dan kan ik daar volmondig ja tegen zeggen. Ik heb natuurlijk de nodige tijd met mijzelf gehad, genoeg tijd om te reflecteren. Een korte maar gezoute analyse.

Allereerst besef ik donders goed dat het gegeven dat ik hier langs de Engelse kustlijn loop het gevolg is van persoonlijke keuzes en omstandigheden. Stilstaan bij die beslissing is een uitdaging, ik maak mijn keuzes vaak intuïtief zonder veel na te denken over de gevolgen. De 'wat als-vraag' laat ik graag aan anderen over. Wanneer is een keuze 'verkeerd'? Dan kom ik op het terrein van de gevolgen. Zolang die niet dramatisch uitpakken, vind ik elke keuze gerechtvaardigd. Het gaat om het accepteren van de gevolgen en omarmen van wat er dan op mijn pad komt. Energie steken in andere scenario's laat ik achterwege. Noem het naïef of kortzichtig, mij helpt het om het leven overzichtelijk en luchtig te houden. Dat mag ik meer koesteren.

Daarnaast ben ik er nogmaals achtergekomen dat concrete doelen stellen ongekende krachten losmaakt. Fysiek was ik voorbereid op een uitdagende tocht, maar de werkelijkheid was een stuk zwaarder dan ik had verwacht. De hoeveelheid hoogtemeters in combinatie met afstand, weersomstandigheden (hitte) en een goed gevulde rugzak (16 kg) maakten de tocht intens. Het oorspronkelijke plan om het hele Zoutpad (1016 km in 52 wandeldagen) te lopen, ging door veranderende werkomstandigheden in de prullenbak. Uiteindelijk heb ik 60% van het Zoutpad gelopen: 619 km in 28 wandeldagen. 'Stick to the plan' hoeft geen dogma te zijn. Als het oorspronkelijke voornemen niet haalbaar is, pas het plan aan. Het feit dat er een plan is helpt om focus te houden. Het eindpunt Poole werd zo een droom om naar toe te werken. En die is uitgekomen.

Tenslotte het sociale aspect, 28 dagen alleen zijn wil nog niet zeggen dat ik eenzaam was. Als solo reiziger maak je makkelijk contact met andere wandelaars en mensen die je pad kruisen. Engelsen zijn vriendelijk, behulpzaam en oprecht geïnteresseerd. Om hulp vragen, daar heb ik goed in kunnen oefenen: van een hamer tot het opladen van mijn mobiel. Het gemis van het thuisfront (Nicole, kids, familie, vrienden, werk) is deels verzacht door de communicatielijnen die openstonden. Ze zijn mij alle zeer dierbaar en die liefde is alleen maar sterker geworden. Grote dankbaarheid voor lief Nicole die mij steunde op de lastige momenten en, op mijn verzoek, haar taalvaardigheden losliet op mijn blogs. Het was ook een bijzonder genoegen om de eerste 3 dagen met Bram, Bob, Floor & Flip te starten. Dat werd een onvergetelijke ervaring die ik intens koester.

Genoeg binnenwerk dus na 30 dagen buitenwerk. Ik ben fysiek & mentaal 'in shape', met het zout nog vers in de haren.

Quote van de dag

"Leg jezelf af en toe op de gril, daar wordt het leven nog smakelijker van."