Feel the heat & thirst

Engeland, daar regent het toch heel vaak? Nou vergeet het maar. Na 3 weken lopen weet ik het zeker. De klimaatverandering gaat niet voorbij aan de Britse eilanden. Ik moet het doen met 2 buitjes: eentje 's nachts/'s ochtends en een miezergevalletje onderweg. Regenpak in rugzak heb ik nog niet nodig gehad. De autochtonen klagen steen en been: nog nooit is het in juli zo warm geweest. In Londen en omgeving is het nog erger: daar is de 37 graden aangetikt. In Cornwall & Devon halen we dat gelukkig niet, dankzij de invloed van de Atlantische lucht- & golfstroom. Maar met 28 graden is het ook hier 'tropisch' warm.

Voor de wandelaar is het devies 'hydrateren'. Mijn twee 1-liter doppers zijn mijn belangrijkste maatjes. 's Ochtends worden ze gevuld met water. Tegen het middaguur zijn ze leeg. Bijtanken kan maar op een paar plekken dus enige planning is gepast. Er zijn hele stukken waar je geen mens, laat staan een horecatent of waterkraan, tegenkomt. Dan komt het aan op spaarzaam omgaan met de watervoorraad. Bij dat volgende punt - vaak de top van een klif - gun ik mijzelf dan een slok. Zo'n beloningssysteem helpt om de dorst te bedwingen. Soms word ik op de meest vreemde plekken verrast met een foodtruck. Ze bieden vooral drankjes & ijs aan, zelden 'food'. Hooguit homemade cookies,'van moeder', aldus een jonge verkoper.

Gisteren kwam ik na 10 km zonder 'tankstation' het foodtruck summum tegen. Mijn waterflessen waren leeg, mijn mond voelde als schuurpapier. Vlak na het afronden van weer een klif ('Start point') op het zuidelijkste puntje van Devon stond er opeens een vrolijke verkoopwagen met 'freshly squeezed juices'. De jonge verkoopster had er zin in, ze wilde voor mij wel de specialiteit van het huis maken: de hybiscus mocktail. Dat laat ik mij als 'sappenman' natuurlijk maar één keer zeggen. Een dubbele dosis graag. En het moet gezegd: het was een godendrank. Cheers!

Quote van de dag

"Zoveel water om je heen en niet kunnen drinken, het moet niet gekker worden."