Melancholy & gravity

Met de nodige weemoed neem ik bij Lizard Point afscheid van mijn kids. Een natuurfotograaf met een enorme lens staat haarscherpe plaatjes te schieten van de daar bivakkerende 'seals' op dit meest zuidelijke puntje van het Engelse vasteland. Als een 'navy seal' ga ik 'on my own' verder met (voor het eerst) volle bepakking.

Aangezien de gascylinders niet mee mochten in het vliegtuig besluit ik op het laatste  moment  zo'n 2 kg kookgerei met de kids mee terug te geven. Dat scheelt weer, totdat ik erachter kom dat 2 gevulde 1 liter doppers met water het totaalgewicht toch weer op 16 kg brengen. Na één kilometer klimmen voel ik meteen wat dit betekent.

Ik probeer het gevoel te omarmen, zacht te zijn voor mezelf en de rugzak niet als 'last' te zien. Het bevat de komende maand mijn onderkomen, garderobe, verzorgingsproducten,  lectuur (yep, 2 boeken) en wat elektronica; allemaal hard nodig. Het relativeren wordt afgewisseld met opperste concentratie. Deze derde etappe van Lizard naar Coverack is geclassificeerd als 'strenous'. Wat dat betekent, daar kom ik snel achter. De ruige kust is voorzien van diepe inhammen die 8x bedwongen moeten worden: single track steil naar beneden en aan de andere kant weer omhoog. Paadjes kun je het nauwelijks noemen: veel klauterwerk over grote rotsblokken en traptreden van een halve meter. Afdalen is een dingetje door het gewicht op mijn rug. Iedere keer moet ik opnieuw de balans zoeken, waarbij mijn wandelstokken een godsgeschenk zijn. Gelukkig heb ik weinig last van hoogtevrees want op sommige plekken is de afgrond naar de oceaan heel dichtbij.

Door het spelen met de zwaartekracht is de aandacht van het fysieke ongemak wat op de achtergrond geraakt. De temperatuur tikt ook hier de 30+ aan. Watermanagement is nu cruciaal. Gelukkig kom ik halfweg een strandtent tegen waar bijgetankt kan worden.

Na al die inspanning, nog een deceptie. In Coverack is de finish bergop (20% helling). Oververhit aangekomen op de plaatselijke farmcampsite is er bijna niemand te bekennen. Op een welkomstbord staat mijn naam vermeld met de boodschap 'zoek maar een plek'. De enige aanwezige blijkt een loodgieter te zijn die me doodleuk komt vertellen dat door een storing de douches niet werken. Ik ben een zenuwinzinking nabij. Even later komt hij terug en merkt op dat het alleen het warme water betreft. 'No problem sir, a cold one will do.' Nog nooit zo lekker gedoucht daarna.

Spreuk van de dag:

"Wie de lusten wil, moet ook de lasten dragen."

[ NL gezegde ]