The first blow is half the battle

Hoe bereid je je voor op een monstertocht als werk en sociale leven de nodige aandacht vereisen? Door te prioriteren (dat kun je leren) en de randen van de dag / nacht op te zoeken. Dus begin 2026 begin ik vol goede moed aan de wandeltraining. Eerst met tochtjes tussen de 10 en 20 km en gaandeweg naar de '20plussers'. Ik wandel vaak in de avonduren, over licht glooiend terrein in het Heuvelland. Wat je dan allemaal tegenkomt, de volledige nachtfauna van Zuid-Limburg: dassen, vossen, muizen, marters, uilen en ander gevogelte. Als summum een plotselinge ontmoeting met een ree midden op een bospad tussen Humcoven en Waterval. We keken elkaar op pakweg 10 meter 5 seconden recht in de ogen aan in het besef dat ik een indringer was in haar domein, waarna zij besloot plaats voor mij te maken. Een magisch moment!

Het wandelen gaat mij steeds makkelijker af – lees: ik herstel sneller van stramme spieren & gewrichten – en er ontstaat zowaar een verslaving. Wanneer kan ik weer? Door het verdubbelen van het maandelijkse trainingsdoel ‘moest’ er in april 200 km gehaald worden, jawel ‘Strava-stress’. Dat betekent vroeg uit de veren om 2 uurtjes stevig door te stappen alvorens de werkdag aan te vangen. Heerlijk om te ervaren hoeveel energie dat geeft voor de rest van de dag: mijn klanten & collega’s hebben het mogen ervaren. Als grote finale mag ik met buurman Marcel en een wisselend aantal wandelvrienden begin mei de Dutch Mountain Trail volbrengen. In 4 dagen met volle bepakking de 8 summits bedwingen in onze 'achtertuin'. Met vier keer tussen de 25 en 30 km in de benen is dit een geweldige apotheose. Buurman & Buurman hebben meteen de camping-gear getest.

Over uitrusting gesproken: de SWCP vraagt natuurlijk om zo ‘lichtgewicht’ mogelijk. Nou ben ik van nature niet zo’n ‘grammen fetisjist’ maar het vooruitzicht om 60 dagen lang met pakweg 20 kg op je rug dit pad te gaan bedwingen is niet echt aanlokkelijk. Als ras kampeerder is er door jaren heen flink geïnvesteerd in de nodige campingspullen. Maar gewicht was daarbij niet altijd een keuzecriterium. Dus moest er hier en daar wat vervangen worden: lichtgewicht kookgerei, tentje, matje en (regen)kleding. Tenslotte nog het dilemma: waren mijn robuuste & geliefde Meindl wandelschoenen niet aan vervanging toe na zoveel oefenkilometers? De waarschuwing ‘vervang nooit je schoenen vlak voor een flinke tocht’ heb ik toch in de wind geslagen. Deze jongen loopt het Zoutpad straks met nieuwe stappers, aan de uitrusting zal het niet liggen.

Spreukje van de dag:

"Het lijkt altijd onmogelijk totdat het gedaan is."

Nelson Mandela