Natural navigation

"Zeg Mars, hoe vind jij nu je weg daar aan dat Zoutpad?" Van nature ben ik behept met een goed ontwikkeld richtingsgevoel. Dat helpt natuurlijk om op het goede moment de juiste keuzes te maken. Het South West Coast Path is redelijk bewegwijzerd met houten paaltjes, borden en stickers. Centraal daarin staat 'de eikel' (in het engels 'the acorn') die het symbool is van dit langeafstands wandelpad. Maar de eikel is niet overal te vinden. Dan moet je bij een splitsing keuzes maken. Het regeltje 'de oceaan altijd aan je rechterhand houden' gaat niet altijd op. Het pad draait en keert bij de vele beklimmingen en de zee is soms niet te zien of te horen. Dan komt het aan op 'natural navigation', als je niet afhankelijk wil zijn van electronische hulpmiddelen.

Tristan Gooley schreef er een prachtig boek over, 'The natural navigator': de gave om op basis van natuurverschijnselen je weg te vinden. Ik pas de technieken graag toe. Uit de combinatie van zon, wind en water kun je veel afleiden. In de UK heersen over het algemeen zuidwestelijke winden. Als bomen omvallen gebeurt dat vaak in een storm. Dan vallen ze dus om naar het noordoosten. Als je erop let blijkt dit te kloppen. Ook zijn bomen asymetrisch, ze hebben een 'zware kant'. Dat is de zijde die het meeste zonlicht vangt (het zuiden). Aangezien bomen elkaar beïnvloeden in hun groei is het zaak om je in een bos (plek met meer bomen) te richten op 'the king of the jungle': de grootste boom in de directe omgeving. Om je te oriënteren waar je bent en welke richting je uit moet, is goed opletten op dit soort verschijnselen een handige tool. Ik maak er een spelletje van: zonder op mijn sporthorloge te kijken het juiste pad kiezen. Dat lukt bijna altijd!

Zo moeten onze voorouders het gedaan hebben. De weg vinden is vooral een kweste van goed opletten op wat je ziet, voelt en daaruit afleidt. En anders is er nog altijd 'de eikel'.

Quote van de dag

"Durven te dwalen leidt zelden tot verdwalen. Je komt er ver(der) mee."