Fairytale ending

Er was eens een man die het niet laten kon om zichzelf te testen. Hij wilde zien waar zijn fysieke en mentale grenzen lagen. Hij koos ervoor om het South West Coast Path te lopen in Engeland. Het pad maakte het hem niet gemakkelijk, maar daar was hij ook niet naar op zoek. Hij had nu eenmaal de droom om de Engelse zuidkust af te lopen, in zijn uppie, het liefst zo basic mogelijk. Er kwamen uitdagingen op zijn pad en hij leerde een aantal belangrijke lessen.

● Vliegvelden zijn erop ingericht om vertrekstress te stimuleren: geef je over aan de omstandigheden en zorg voor een goede conditie.

● Onderzoek niet pas na 1 week de functionaliteit van alle riempjes aan je rugzak: ze zijn niet decoratief maar ontworpen om het draaggemak te vergroten.

● Er is geen klif zo steil of er zit wel een afdaling aan aan de andere kant: ongemak is tijdelijk, ook al gebeurt dit 11x per dag.

● Blijf scherp op de locaties op je pad, en niet mondjesmaat, anders verhaspel je zomaar Falmouth, Plymouth, Dartmouth, Teignmouth, Exmouth, Sidmouth, Axmouth, Charmouth, Weymouth en Bournemouth.

● Zet aan de kust je tent niet op onder een gigantische fijnspar. De behoefte aan schaduw legt het af tegen het verwijderen van de meeuwenuitwerpselen op het tentdoek de volgende ochtend.

● De diversiteit aan hondenrassen is rechtevenredig aan hondenbezitters in Engeland. Geen hond - en geen baasje - is hetzelfde en, er zijn er écht heel veel. Een voordeel: ze zijn net zo voorkomend als hun eigenaren en houden gepaste afstand.

● Vraag aan een scheepsjongen van een ferry niet alleen, 'of hij recht naar de overkant gaat', maar ook naar welke overkant. Zo voorkom je dat je een uur op een ferry zit die je terugvaart naar waar je gisteren liep.

● Denk nooit bij het bereiken van je dagbestemming dat het ook gedaan is met het klimwerk. Farm campings liggen nooit in kustplaatsen maar erbuiten, stijl bergop landinwaarts.

● De Atlantische Oceaan ligt niet voor niets aan je rechterhand. Als je het kookpunt bereikt hebt en de juiste 'cove' daar is, dompel je dan onder in het zilte sop. Je komt er als herboren weer uit.

● Een tocht met een bestemming geeft richting en motivatie, maar het (Zout)pad zelf is het doel.

En zo kon het gebeuren dat de man in dit verhaal...

● in zijn 60e levensjaar

● 619 km aflegde

● in 28 wandeldagen

● van St. Michael's Mount in Cornwall tot Poole in Dorset

● hij daar 158 u 35 minuten en 20 seconden over deed

● onderweg 16.093 hoogtemeters trotseerde

● 14 keer een pontje nam om een zee-arm over te steken

● en daarbij 1.449.018 stappen zette

● met een rugzak van 16 kg

● en hierbij ontelbare grenzen verlegde.

Dat stemde hem trots. Hij realiseerde zich ook dat het oorspronkelijke plan iets te veel van het goede zou zijn geweest.

En zoals jullie welbekend hebben alle sprookjes een happy end. Bij het eindpunt van zijn grensverleggende tocht stond de Sprookjesvrouw te wachten, met open armen en een magische medaille die hij - dit keer ruim op tijd - met liefde in ontvangst nam.

Finale quote

"All is well, that ends well."