Er was eens een man die het niet laten kon om zichzelf te testen. Hij wilde zien waar zijn fysieke en mentale grenzen lagen. Hij koos ervoor om het South West Coast Path te lopen in Engeland. Het pad maakte het hem niet gemakkelijk, maar daar was hij ook niet naar op zoek. Hij had nu eenmaal de droom om de Engelse zuidkust af te lopen, in zijn uppie, het liefst zo basic mogelijk. Er kwamen uitdagingen op zijn pad en hij leerde een aantal belangrijke lessen.

Kamperen brengt je terug tot de eenvoud der dingen. Wat is nu eigenlijk echt nodig? Mijn kookgerei heb ik de eerste week al geloosd, meegegeven aan mijn kinderen omdat ik geen gasflesjes kon meenemen in het vliegtuig. Laten we niemand minder dan meneer Maslow er even bijhalen, de vooraanstaande Amerikaanse klinisch psycholoog, voor een lesje 'psychologie van de koude kustgrond'.

5 Jaar geleden waren wij er voor het eerst: Polperro, een klein schattig havenstadje aan een smalle baai ergens aan de Zuidkust. Mijn eerste kennismaking met het Zoutpad vond daar plaats. Voor de 13 deelnemers aan de door mijn lief & team georganiseerde eerste Mystieke Krachtreis mocht ik een bescheiden kustpadwandeling organiseren. Het werd er een in de categorie 'om nooit te vergeten'.

Engelsen zijn voorkomend, beleefd en oprecht geïnteresseerd in collega traillopers. Niet zelden ontaardt een 'passage' in een kort gesprekje. Begroetingen zijn er in de nodige varianten. De meest eenvoudige bestaan uit een of enkele woorden, maar soms word je tijdens een begroeting verrast door de spontaniteit die Engelsen ook kennen.

Het Zoutpad kent nogal wat niet natuurlijke hindernissen. Zo zijn er over de totale lengte van 1014 km maar liefst 230 'bridges', 436 'stiles' en 880 'gates'. Elke hindernis heeft zo zijn functie, charme en challenge.

Het South West Coast Path (SWCP) wordt in Engelse vaktermen aangeduid als 'a trail of outstanding beauty'. Waaruit bestaat die exceptionele schoonheid dan? Aan de ene kant de immer inspirerende oceaankust: ruig & soms lieflijk, hoge kliffen & zandstranden, onbewoond & met authentieke (vissers)dorpjes. Aan de andere kant kent het pad zelf een variatie aan vegetatie en bodembedekking. De geologie ligt hier aan de oppervlakte: van graniet, kalk & zandsteen tot basalt, de oceaan

Met de nodige weemoed neem ik bij Lizard Point afscheid van mijn kids. Een natuurfotograaf met een enorme lens staat haarscherpe plaatjes te schieten van de daar bivakkerende 'seals' op dit meest zuidelijke puntje van het Engelse vasteland. Als een 'navy seal' ga ik 'on my own' verder met (voor het eerst) volle bepakking.

Een betere start van mijn Zoutpad avontuur dan met mijn 4 volwassen kids 3 dagen oplopen is niet mogelijk. De eerste 2 etappes zijn uitdagend, dat klinkt anders dan de kwalificatie 'zwaar'. De afstand is te doen (20 en 24 km), de warmte ( ja ook hier) en met name de hoogtemeters zorgen voor de 'challenge'.

Aan het just-in-time-management en kantje-boord-vakantiemomenten van de familie Van K's kan een nieuw hoofdstuk worden toegevoegd. Het lijkt zo simpel: carpoolen met de kids naar Düsseldorf Flughafen, vroeg (06.40u) vluchtje naar Newquay in Cornwall, huurauto afhalen, kort ritje naar St. Michael's Mount. En dan los op het Zoutpad! Wat kan er misgaan?

“De cursus omgaan met teleurstellingen gaat wederom niet door” is de titel van een boek van Herman Finkers. Je kunt er maar beter om lachen want het aan den lijve ondergaan is minder komisch.

Hoe bereid je je voor op een monstertocht zoals het Zoutpad als werk en sociale leven al de nodige aandacht vereisen?

Je hebt van die plekken die naar meer smaken. Al bij ons eerste bezoek in 2019 benam Cornwall lief en mij de adem. De kilometers die ik proefde van het Zoutpad waren het zaadje om te mijmeren het pad helemaal te gaan lopen.