Twisting by the pool

5 Jaar geleden waren wij er voor het eerst: Polperro, een klein schattig havenstadje aan een smalle baai ergens aan de Zuidkust. Mijn eerste kennismaking met het Zoutpad vond daar plaats. Voor de 13 deelnemers aan de door mijn lief & team georganiseerde eerste Mystieke Krachtreis mocht ik een bescheiden kustpadwandeling organiseren. Het werd er een in de categorie 'om nooit te vergeten'. Al in de eerste kilometers ontstonden er bij een aantal vrouwen verschijnselen van acute hoogtevrees. We waren nog niet bij het meest riskante gedeelte maar de aanval was heftig: niet meer voor-of achteruit kunnen. Wat doe je dan? In gesprek gaan en de angsthazen terugcoachen door ze vooral niet naar de afgrond en kliffen te laten kijken. Enfin, die wandeling duurde uiteindelijk twee keer zo lang. Hier moest ik vaker komen.

Polperro is een toeristische bestemming. Nog lang geen Valkenburg, Amsterdam of Parijs maar de bussen met toeristen weten dit plekje wel te bereiken op hun Cornwall reizen. Wie toeristen zegt weet dat commercie niet ver weg is. Er zijn hier van allerhande zee parafernalia te vinden: van oceaanschilderkunst tot schelpenkettingen en van visserijafval tot walvistanden. Ook de hongerige mens komt aan zijn trekken door het hoge 'fish & chips' gehalte. Daar is de lokale meeuwenpopulatie ook van op de hoogte. Rondom de eettentjes vliegen ze rond in afwachting van een nietsvermoedende consument. Even niet opletten en zo'n meeuw zet een duikvlucht in om de eter te verlossen van een deel van zijn gebakken visschotel met ravigotte saus. Het slachtoffer in kwestie laat vaak van schrik de rest van zijn bestelling vallen, waarna de collega-meeuwen de aanval inzetten op de friet die op de grond ligt. Slimme meeuwen tactiek! Ze zien er allemaal goed doorvoed uit.

Een geheime 'asset' van Polperro is de 'tidal pool". Ik moet er even een klifje voor over om aan de oceaankust te komen. Geen toerist die dat doet dus de pool is voorbehouden aan insiders, dat zijn er niet zoveel. De plek is ingesloten tussen rotsen waardoor bij laag water een natuurlijk afgesloten zwembad ontstaat. Bij hoogwater is de pool verdwenen, kortom het tij moet meezitten. En dat doet het wanneer ik er ben! Heerlijk om na 11 wandeldagen langs de Atlantische oceaan nu in - nagenoeg - privé oceanpool te liggen én in een bad vol leuke herinneringen. Voel me als een fish zonder chips in het water.

Tip van de dag

"Eet je fish & chips binnen op of benoem iemand tot meeuwenwachter."