Choosing the right moment

Al een tijd kijk ik ernaar uit: de passage van het estuarium van de River Erme. Het landschap bestaat hier uit vele riviermondingen waar het inlandse water zich een weg zoekt naar de oceaan. Bijna altijd kun je zo'n zeearm passeren met een pontje; niet bij de River Erme. Daar komt het aan op de juiste timing. Je kan er namelijk op een specifieke plek te voet naar de overkant, maar alleen binnen een nauw tijdframe: 1 uur voor en 1 uur na laag water. Dan valt de rivierbedding grotendeels droog, daarbuiten loopt hij (snel) vol. De vraag is natuurlijk, 'is mijn onderbroek droog gebleven...?'.

Volgens de getijdentabel is het om 15.24 uur eb. Aangezien ik maar 9 km hoef te lopen om op de doorwaadbare plek te komen, neem ik het er 's ochtends van. Mijn motto 'te vroeg is ook niet op tijd' mag geleefd worden. Tegen 11-en ga ik op weg. Maar zoals vaak in mijn leven hebben deadlines een onweerstaanbare aantrekkings- én afstotingskracht. De combinatie van ruig terrein, de warmte en een karig ontbijt - 2 kant en klare 'buttermilk pancakes' en een halve dopper water - hakt erin. Na 3 uur harken nader ik de plaats van bestemming. Aangezien ik nog geen teken van bewoning tegengekomen ben, laat staan 'horeca', en er aan de overkant ook weer 10 km niemandsland wacht, vraag ik aan een passant 'of er ergens refreshments te krijgen zijn'. "Yes, only a few minutes from here, that way". Wat hij er niet bij vertelt is dat die few minutes steil bergop zijn. De beloning mag er zijn: bovenop de helling wacht een prachtig uitzicht over het estuarium, maar belangrijker nog, er staan twee pipowagens in dit 'middle of nowhere landschap. Eentje verkoopt ijsjes en de ander drankjes en homemade cookies. Dat gaat er wel in. Ik geniet zo van twee San Pelegrino lemon drankjes en een chocolate chip cookie dat ik de tijd uit het oog verlies. Wat kwam ik hier ook alweer doen?

Enfin om 15 uur daal ik af naar de rivierbedding voor de passage van de Erme. Schoenen uit, sandalen aan. De overkant is een eind weg en de bedding is grotendeels droog gevallen. Halverwege stroomt het restant van de rivier: dat wordt waden. Op een suppende moeder en dochter na is er verder niemand. Het water stroomt krachtig, richting zee, en wordt dieper. Gelukkig heb ik mijn wandelstokken als peilinstrument. Na enig zoeken vind ik een plek waar het water niet hoger komt dan mijn knieën. Al balancerend bereik ik de overkant. Onderbroek droog, mission accomplished!

Quote van de dag

"Te vroeg is ook niet op tijd, maar te laat zeker niet."